Verandering van een vader

Na wederom een slapeloze nacht wordt het nu echt tijd om mijn belofte in te lossen. Ziet zo het leven van een kersverse vader eruit? Blijkbaar wel. Blauwe kringen onder mijn ogen, die donker afsteken tegen de lichte variant van mijn iris. Om de drie zinnen moet ik een geeuw onderdrukken, zeker op het moment dat er kraamvisite aanwezig is. Na het 27e beschuitje ben ik intussen helemaal klaar met het verplichte, sociale geneuzel. De gordijnen van de woonkamer zijn continu gesloten, zodat ik onaangekondigd bezoek met een gerust hart kan negeren als ze aanbellen. Misschien leren ze er dan van.

Tussen de liters koffie, hazenslaapjes en sociale verplichtingen door geniet ik enorm. Bij elke zuchtje, kreuntje en knorretje ontsnapt er een glimlach. Af en toe klinkt het alsof we een varken of geit in huis hebben, maar na controle is het nog steeds een klein mensje. Een klein wonder. Elke binnengekomen kaart benadrukt dat je moet genieten van deze tijd en dat doe ik elke nanoseconde.

Naast het genieten, het missen van slaap en überhaupt de verandering in huis is er nog iets wat er verandert. Ik merk dat ik zelf verander, bewust of onbewust. Sinds zij er is probeer ik zoveel mogelijk informatie in me op te nemen, alsof ik me wil voorbereiden op een onderwijzende rol. De alwetende vader, waar zij terecht kan met al haar vragen. Waar ik normaal louter thrillers lees, ben ik overgestapt op informatieve boeken. De canon van Nederland, Sapiens, Mythos en alle boeken met willekeurige feitjes. Kunnen muggen dronken worden? Eerst had ik geen flauw idee, maar intussen kan ik het haarfijn vertellen. Nu nog hopen dat zij ooit informatie naar binnen wil slurpen, anders heb ik niks aan deze fase van info vergaren. Dan is het wederom een stuk nutteloos verbruikte ruimte in mijn hersenen, precies naast de afdeling songteksten van liedjes uit de jaren negentig.

Brain office.png

Een nieuw begin

Vandaag op de kop af één jaar. Exact één jaar geleden plaatste ik mijn laatste bericht. Inspiratie verloren, passie opgegeven of misschien wel een andere beweegreden. Zelf kan ik mijn vinger er niet op leggen. Maar wat is er veel gebeurd in dat jaar. Dat blogloze jaar. Het is tijd voor een nieuw begin.

Een nieuw begin gaat het zeker worden, een compleet nieuw begin. Over enkele dagen staat mijn gehele wereld op zijn kop. Ik zal slaap tekort komen, euforisch zijn, maar hier en daar ook een traantje laten. Vanaf volgende week draait mijn leven alleen nog om haar, dat weet ik zeker.

Nog even geduld, nog enkele zware, spannende nachten. Kriebels in mijn buik, enkel bij de gedachte aan haar. Zij is de reden dat ik mijn blog nieuw leven inblaas. Precies zoals zij over enkele dagen als een nieuw leven mijn leven in wordt geblazen. Mijn herinneringen, belevingen en elke lach wil ik vastleggen. Als ode, als nalatenschap. Speciaal voor haar. Speciaal voor Zonne.

Sunrise

Kabinet stelt genderneutrale boeken verplicht

Den Haag – In navolging van onder andere de Nederlandse Spoorwegen, de Londense metro en gemeente Amsterdam worden nu alle Nederlandse boeken genderneutraal. Ondanks het zomerreces heeft het kabinet met een geringe meerderheid hiertoe besloten.

Vanaf 1 januari 2018 moeten alle nieuwe Nederlandse boeken genderneutraal zijn. Reeds uitgegeven boeken blijven in dezelfde vorm bestaan, echter de herdrukken dienen een totale transformatie te ondergaan. Het kabinet heeft een lijst opgesteld met enkele verboden woorden zoals de voor de hand liggende termen man, vrouw, jongen en meisje. De verboden lijst bevat eveneens minder bekende termen zoals deerne en basserool.

Het besluit is een ingrijpende verandering voor de hedendaagse Nederlandse literatuur. Het meest bekende werk van Kluun, Komt een vrouw bij de dokter, krijgt een geheel nieuwe titel, namelijk Komt een partner – bij geboorte gezien als meisje – bij de dokter. Özcan Akyol heeft reeds een simpele oplossing gevonden voor zijn roman Turis, een verhaal over zijn vader. “Ik heb gewoonweg alle synoniemen voor ‘vader’ vervangen door de term ‘een van mijn ouders’. Het tast het hart van mijn roman aan, maar hierdoor krijgt het verhaal een compleet andere wending. Alsof er een nieuw boek is ontstaan.”

Naast veranderingen in de teksten, heeft de boekenwereld met lastigere zaken te maken. Wat gaat er gebeuren met de naam Corine Hartman? Als zij haar naam verandert, dan weet niemand meer om welke schrijver het gaat. Als klap op de vuurpijl staat zelfs een heel genre op de tocht, de chicklit. Het schijnt dat Chantal van Gastel en Elsbeth Witt inmiddels aan het brainstormen zijn over een nieuwe naam voor het genre.

Beste debuutthriller van het jaar

Ragdoll.jpg

Ragdoll – Daniel Cole

Uit het niets kwam in februari de fenomenale debuutthriller Ragdoll tevoorschijn. Geen blog, boekensite of verkooppunt kon men betreden zonder met dit boek te worden geconfronteerd. Nu een half jaar later de storm weer is gaan liggen, kan de belangrijke vraag beantwoord worden. Is Ragdoll daadwerkelijk zo goed of heeft Luijtingh-Sijthoff een bewonderenswaardig staaltje promotiewerk afgeleverd?

Het uiterlijk van het boek springt direct in het oog. Het is een van de meest bijzondere en slimste ontwerpen van een kaft, waarbij direct een link is gelegd met het verhaal. De rug van het boek is aan elkaar genaaid met rood touw, de bladzijden bij elkaar houdend. Dit refereert direct aan datgene waar het gehele verhaal om draait, de lappenpop.

Tegenover het appartement van rechercheur William Fawkes, beter bekend als Wolf, wordt een lichaam van zes aan elkaar genaaide lichaamsdelen gevonden. Wolf is na maanden psychologisch onderzoek net weer actief, maar hij wordt meteen betrokken in deze complexe moordzaak. Alles wijst erop dat de moordenaar erop uit is om Wolf uit te dagen. Samen met zijn trouwe collega Emily Baxter en nieuweling Alex Edmunds proberen ze de moordenaar een stap voor te zijn. De lappenpopmoordenaar is niet van plan te stoppen en hij bezorgt een lijst met de volgende zes namen bij Wolfs ex-vrouw Andrea, een televisiejournalist met een torenhoge ambitie. Samen proberen zij de moordenaar een halt toe te roepen.

Daniel Cole trekt in zijn debuutthriller alle clichés uit de kast. Een bittere rechercheur geplaagd door het verleden, het groentje, een agent met persoonlijke problemen en een lastige journalist. Een voor een komen ze allemaal de hoek om kijken. Ragdoll is daarentegen zo knap geschreven dat al deze clichés niet hinderlijk zijn. De verschillende problemen zijn door elkaar geweven, waardoor het niet stoort en juist volledig tot zijn recht komt. Acties en reacties van Wolf zijn terug te leiden naar conflicten in zijn verleden, hierdoor krijgt zijn personage diepgang. Hetzelfde geldt voor de overige personages. En zeg nou eerlijk, wat is er nu leuk aan een rechercheur zonder emotionele schade?

Tot laat in het verhaal tast je compleet in het duister over wie de mogelijke moordenaar is. Op het moment dat je het eindelijk wel weet, voert Cole de spanning nog wat extra op. Dit is een van de sterkste punten van Ragdoll. In eerste instantie lijkt het een klassieke whodunnit, maar zelfs daar weet Daniel Cole een eigen draai aan te geven. Je zou kunnen zeggen dat het verhaal alle elementen heeft van een klassieke thriller, maar in de essentie is het compleet anders. Een groter compliment kun je niet geven.

Is Ragdoll de beste thriller van het jaar? Dat is op dit moment nog lastig te zeggen. De kans is echter zeer groot dat Daniel Cole het beste thrillerdebuut van het jaar heeft geschreven. Een ijzersterk debuut.

Eindoordeel: 4,5/5

 

Roadtrip om niet te vergeten

Wangs vs de wereld.jpg

De Wangs vs. de wereld – Jade Chang

De succesvolle, maar stronteigenwijze zakenman Charles Wang heeft als immigrant een enorm cosmetica-imperium opgebouwd in Amerika. Van de een op de andere dag raakt hij al zijn bezittingen kwijt. Charles Wang is boos op alles en iedereen, maar niet op zijn gezin. Samen met zijn vrouw Barbra en zijn kinderen Andrew en Grace maakt hij een onvergetelijke tocht richting zijn derde kind Saina, waar het gezin onderdak hoopt te vinden. Tijdens dit avontuur belandt het gezin in hachelijke situaties en leren ze elkaar beter dan ooit kennen. Uiteindelijk komt Charles Wang voor een lastige keuze te staan, blijft hij in Amerika of laat hij alles achter om het land van zijn voorouders in China te claimen?

Schrijfster Jade Chang heeft met De Wangs vs. de wereld een roadtrip beschreven die men niet snel zal vergeten. Als lezer stap je samen met het gezin in de auto om vervolgens in een emotionele roadtrip te belanden. Humor, angst en boosheid wisselen elkaar af, maar de liefde voert de boventoon. Het gevoel dat het boek je geeft is lastig te omschrijven. Als een naaste begint te huilen, steekt diegene al snel iemand anders aan. Vaak eindigt dit in een kamer met lachende mensen die hun tranen wegvegen, waarbij de tranen snel zijn vergeten. Dat gevoel. Je leest het verhaal met een grote glimlach, terwijl de emotionele rand wel degelijk bij je binnenkomt.

Het is onwijs knap hoe Jade Chang de verschillende gezinsleden heeft neergezet in dit verhaal. Charles Wang had een grote droom, liet die uitkomen en bij het uiteenspatten liet hij zich niet kisten. Deze elementen komen bij alle kinderen terug, al is het soms kleinschaliger. Andrew wil stand-upcomedian worden, Grace houdt driftig een styleblog bij en Saina is een redelijk succesvol kunstenaar. Met voor- en tegenspoed bewandelen zij hetzelfde pad dat hun vader reeds heeft bewandeld. De binding die je met de personages voelt is enorm, waarvoor niets dan complimenten voor Jade Chang.

Is het een en al euforie met De Wangs vs. de wereld? Nee, maar zo is het leven van Charles Wang ook niet. Veelal beginnen dialogen met Chinese zinsneden, wat op een bepaald moment gaat irriteren. Het voegt weinig tot niets toe, waardoor het meer fout dan goed doet. Daarnaast kwam het einde wat rommelig over. Veel elementen gebeuren nogal plotseling, terwijl minder relevante onderdelen te langdradig zijn. De dosering van gebeurtenissen is een van de krachten van het boek, maar bij het einde laat Chang wat steekjes vallen.

De Wangs vs. de wereld is een roadtrip om niet snel te vergeten. Trieste momenten worden afgewisseld met schaterlachen, maar zoals altijd overwint uiteindelijk de liefde.

Eindoordeel: 4/5

Hartverscheurende realiteit

Mijn naam is Leon – Kit de Waal

Mijn naam is Leon.jpg

Het is moeilijk om niet bevooroordeeld te beginnen aan het debuut van de Engelse schrijfster Kit de Waal. Verschillende prijzen, lovende recensies en vertalingen in tientallen landen. Dit moet wel een geweldig boek zijn. Is mijn enigszins gekleurde voorgevoel hier op zijn plaats?

Leon woont samen met zijn verslaafde, depressieve moeder Carol in een achterstandswijk van Londen. De negenjarige Leon is het gewend om voor zichzelf en zijn moeder te zorgen, wat alleen maar toeneemt als zijn jongere broertje Jake wordt geboren. Carol ligt de hele dag in bed en Leon neemt de verzorging van Jake eveneens op zich. Zonder enige kennis leert hij om Jake te verschonen, de fles te geven en met hem te spelen. Ondanks dat hij zijn stinkende best doet, grijpt de kinderbescherming in. Leon wil echter niets liever dan met zijn moeder en zijn broertje samen blijven.

Mijn naam is Leon wordt compleet verteld vanuit het perspectief van de negenjarige jongen. In het begin is dit even wennen, maar uiteindelijk geeft dit het beste inzicht in zijn belevingswereld. Kit de Waal heeft het verhaal zo gevormd dat de lezer zich een liefhebbend negenjarig jongetje waant, waarbij je het volkomen begrijpt dat de kinderbescherming de vijand is. Uitzonderlijk knap gedaan van de auteur.

Het verhaal is ruwweg op te splitsen in twee verschillende delen. Het eerste deel is hartverscheurend en barst van de uiteenlopende emoties. Je proeft de oneindige liefde van Leon voor zijn gezin, het onbegrip voor de harde werkelijkheid en de immer aanwezige onmacht. De opeenvolgende klappen gaan door merg en been. Dit gedeelte is niet geschreven voor de tere zielen onder ons, maar wat is het steengoed. Als ik een elf zou kunnen geven, dan zou ik het op dit moment zeker geven.

Logischerwijs zou je nu zeggen dat het tweede gedeelte vele malen minder is. Dit is niet helemaal juist. Weliswaar is dit minder dan de eerste helft, maar nog steeds is dit uitstekend. Leon blijft alles op alles zetten voor zijn gezin, maar beleeft avonturen en ontdekt de wereld. Het voelt alsof Kit de Waal heeft geprobeerd vrolijke noten toe te voegen om het verhaal minder zwaar te maken. De tweede helft is luchtiger, maar misschien had meer miserie beter gepast. Daarnaast blijft de lezer aan het einde met een gemengd gevoel achter. Is het een happy end of een treurig einde?  Is het überhaupt wel het einde? Dit zet aan tot mogelijkheden en nadenken, maar het voelt vooral incompleet.

Al met al hebben de vooroordelen niet gelogen, wat een geweldig boek! Vooral het eerste gedeelte laat je na het lezen geradbraakt achter. De luchtige toevoegingen geven gemengde signalen af, waardoor je met een mengelmoes van gevoelens achterblijft. Een ding is in ieder geval zeker, mijn hart heeft Leon gestolen.

Eindoordeel: 4/5

Verademing na teleurstellend uitstapje

Jager.jpg

Jager – Lars Kepler

Na het teleurstellende uitstapje Playground is het tijd voor een nieuw avontuur van rechercheur Joona Linna. Jager is alweer het zesde deel in de succesvolle reeks met de Fins-Zweedse politieagent in de hoofdrol. Weet Lars Kepler, pseudoniem van het schrijversduo Alexandra en Alexander Ahndoril, het hoge niveau van de vorige delen te evenaren?

Saga Bauer heeft namens de Zweedse veiligheidsdienst Säpo de opdracht gekregen om de moord op de minister van Buitenlandse Zaken te onderzoeken. De Säpo vermoedt dat er een volgende terroristische aanslag volgt en schakelt de hulp van Joona Linna in. In ruil voor vrijlating moet hij in de gevangenis contact leggen met de mogelijke opdrachtgever van de aanslag. Buiten de gevangenis gaat hij op jacht naar medeplichtigen om een volgende aanslag te voorkomen. Al snel volgt er een klopjacht die zijn weerga niet kent.

Joona Linna is terug, en hoe. Het is een verademing om je wederom te mogen onderdompelen in de wereld van de Zweedse Säpo. Na een summiere proloog start de introductie, de daadwerkelijke proloog van het verhaal. De manier waarop het verhaal wordt geïntroduceerd omvat verscheidene hoofdstukken, is tergend traag, maar daardoor ontzettend spannend. Jager opent op een unieke manier, waardoor je als lezer direct gegrepen bent.

Na de sublieme introductie dendert het verhaal in hetzelfde tempo voort. Aan het einde van de introductie draait de motor op volle toeren, gaat het verhaal in de hoogste versnelling en op de laatste bladzijde wordt pas weer afgeremd. Als er al over afremmen kan worden gesproken, want zoals altijd eindigt het boek met een enorme cliffhanger.

Fans van Lars Kepler weten wat ze kunnen verwachten, het schrijversduo heeft het wederom gepresteerd om een sterke thriller te schrijven. Zijn er helemaal geen minpunten? Natuurlijk wel, het boek is niet volmaakt. Lichte dwalingen in het boek geven voel aan als een kitscherige horrorscène. Een leuke afwisseling, maar het lijkt eerder alsof het verhaal even uit de bocht vliegt. Naast deze dwalingen bevat het boek wellicht andere kleine minpunten. Echter als je honderdtachtig kilometer per uur gaat, dan heb je geen tijd om op kleinigheden te letten.

Lars Kepler heeft met Jager wederom een pageturner van formaat geschreven. De minpunten wegen niet op tegen de zinderende spanning en de ongekende vaart van het verhaal. Laat het volgende avontuur van Joona Linna maar komen!

Eindoordeel: 4,5/5